روزی که امیرکبیر گریست

سال 1264 قمرى، نخستین برنامه‌ى دولت ایران براى واکسن زدن به فرمان امیرکبیر آغاز شد. در آن برنامه، کودکان و نوجوانانى ایرانى را آبله‌کوبى مى‌کردند. اما چند روز پس از آغاز آبله‌کوبى به امیر کبیر خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمى‌خواهند واکسن بزنند. به‌ویژه که چند تن از فالگیرها و دعانویس‌ها در شهر شایعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌یافتن جن به خون انسان مى‌شود

هنگامى که خبر رسید پنج نفر به علت ابتلا به بیمارى آبله جان باخته‌اند، امیر بى‌درنگ فرمان داد هر کسى که حاضر نشود آبله بکوبد باید پنج تومان به صندوق دولت جریمه بپردازد. او تصور مى کرد که با این فرمان همه مردم آبله مى‌کوبند. اما نفوذ سخن دعانویس‌ها و نادانى مردم بیش از آن بود که فرمان امیر را بپذیرند. شمارى که پول کافى داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌کوبى سرباز زدند. شمارى دیگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مى‌شدند یا از شهر بیرون مى‌رفتند

روز بیست و هشتم ماه ربیع الاول به امیر اطلاع دادند که در همه‌ى شهر تهران و روستاهاى پیرامون آن فقط سى‌صد و سى نفر آبله کوبیده‌اند. در همان روز، پاره دوزى را که فرزندش از بیمارى آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امیر به جسد کودک نگریست و آنگاه گفت: ما که براى نجات بچه‌هایتان آبله‌کوب فرستادیم. پیرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امیر، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبیم جن زده مى‌شود. امیر فریاد کشید: واى از جهل و نادانى، حال، گذشته از اینکه فرزندت را از دست داده‌اى باید پنج تومان هم جریمه بدهی.. پیرمرد با التماس گفت: باور کنید که هیچ ندارم. امیرکبیر دست در جیب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمى‌گردد، این پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز

  چند دقیقه دیگر، بقالى را آوردند که فرزند او نیز از آبله مرده بود. این بار امیرکبیر دیگر نتوانست تحمل کند. روى صندلى نشست و با حالى زار شروع به گریستن کرد...

در آن هنگام میرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانى امیرکبیر را در حال گریستن دیده بود. علت را پرسید و ملازمان امیر گفتند که دو کودک شیرخوار پاره دوز و بقالى از بیمارى آبله مرده‌اند. میرزا آقاخان با شگفتى گفت: عجب، من تصور مى‌کردم که میرزا احمدخان، پسر امیر، مرده است که او این چنین هاى‌هاى مى‌گرید. سپس، به امیر نزدیک شد و گفت: گریستن، آن هم به این گونه، براى دو بچه‌ى شیرخوار بقال و چقال در شأن شما نیست

امیر سر برداشت و با خشم به او نگریست، آنچنان که میرزا آقاخان از ترس بر خود لرزید. امیر اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانى که ما سرپرستى این ملت را بر عهده داریم، مسئول مرگشان ما هستیم.

میرزا آقاخان آهسته گفت: ولى اینان خود در اثر جهل آبله نکوبیده‌اند

امیر با صداى رسا گفت: و مسئول جهلشان نیز ما هستیم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خیابانى مدرسه بسازیم و کتابخانه ایجاد کنیم، دعانویس‌ها بساطشان را جمع مى‌کنند. تمام ایرانى‌ها اولاد حقیقى من هستند و من از این مى‌گریم که چرا این مردم باید این قدر جاهل باشند که در اثر نکوبیدن آبله بمیرند

روحش شاد

نظرات 7 + ارسال نظر
سینا پنج‌شنبه 15 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 10:50 ب.ظ http://topboy203.blogsky.com

جالب بود
خوشمان آمد

وحید گلپا جمعه 16 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 02:35 ق.ظ http://www.vahidgolpa.blogsky.com

سلام خانومی
خوشحال شدیم به ما سر زدی
وبلاگ خوبی داری
بهتر از این هم میشه اگه واسه مطالبت یه عنوان هم بزاری
راستی اگه با تبادل لینک موافقی خبر کن..
اگه قبول کردی منو به اسم {مطالب داغ روز دنیا} بلینک
دستت درد نکنه
دمت گرم..
فعلا زد زیاد

گلاب شنبه 17 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 02:06 ب.ظ http://www.golabetanha.blogsky.com

سلام خوشحال میشم به وبلاگ من هم سری بزنید

[ بدون نام ] یکشنبه 18 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 01:42 ق.ظ

سلام
ببینم ما هی میام و شما اپ نمیکنین
خوبه حالا ۴ نفرین
دمتون گرم..
بیاین اونورا
ما اپیدیم...

وحید گلپا یکشنبه 18 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 01:45 ق.ظ http://www.vahidgolpa.blogsky.com

راستی این مطلب (هاشم خوابید) خیلی باحال بود دمتون
گرم
حتما پیشه ما بیاین
فعلا زد زیاد

یاسر پنج‌شنبه 22 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 01:20 ق.ظ

سلام خسته نباشید. کاش این رهزها هم یه امیر کبیر بود این جاهل های زمونه رو اگاه میکرد

مدیرمرکز چهارشنبه 28 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 10:26 ب.ظ http://timarestan.blogsky.com/

و امروز باید در نبود این بزرگان به حال خود گریه کنیم....

برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد